Paraproteinemia: nadprodukcja krwi i objawy kliniczne.

Wiele klinicznych cech paraproteinemii wynika z upośledzenia przepływu krwi przez drzewo naczyniowe z powodu nadmiernej lepkości krwi. Badania przeprowadzono u 65 pacjentów z paraproteinami w surowicy (31 z IgG, 25 z IgM i 9 z IgA) w celu zbadania zależności między lepkością krwi a częstością wybranych cech klinicznych. Lepkości krwi i osocza mierzono przy niskich szybkościach ścinania. Nadmierna lepkość krwi występowała u 91% pacjentów, a lepkość lepkości w osoczu u 75% pacjentów. W każdej z trzech klas immunoglobulin zarówno lepkość krwi, jak i osocza wzrastały logarytmicznie, przy czym największe stężenie paraproteiny przypadało w przypadku IgM. Read more „Paraproteinemia: nadprodukcja krwi i objawy kliniczne.”

Dynamika wyrzutu lewej komory w obstrukcyjnej i bezobjawowej przerostowej kardiomiopatii.

Celem tego badania było zbadanie dynamiki wyrzutu lewej komory u pacjentów z obturacyjną i bezobjawową kardiomiopatią przerostową (HCM). Podczas cewnikowania serca badano 30 pacjentów z HCM i 29 pacjentów bez objawów choroby sercowo-naczyniowej. Za pomocą pojedynczego cewnika wielosensorowego, uzyskaną elektromagnetycznie wstępną prędkość przepływu aorty i wysoką dokładność ciśnienia lewej komory i aorty odnotowano podczas odpoczynku (n = 47) i prowokacyjnych manewrów (n = 23). Dynamiczne opróżnianie komór podczas odpoczynku również analizowano za pomocą angiografii klatka po klatce (n = 46). Wypływ lewej komory niezależnie pochodził zarówno z prędkości przepływu, jak i technik angiograficznych. Read more „Dynamika wyrzutu lewej komory w obstrukcyjnej i bezobjawowej przerostowej kardiomiopatii.”

Synteza i wydzielanie globuliny wiążącej kortykosteroidy za pomocą Szczurzego Wątroby: ŹRÓDŁO HETEROGENNOŚĆ HEPATYCZNYCH ZACISKÓW CORTICOSTEROIDOWYCH

Klasyczne receptory glukokortykoidowe (typ II) mają wysokie powinowactwo do syntetycznych i naturalnych glukokortykoidów. Wcześniej wykazaliśmy dodatkowe miejsce wiązania w cytozolu nerkowym (typ III), który ma wysokie powinowactwo do kortykosteronu, ale niskie powinowactwo do deksametazonu. Pod wieloma względami ten środek wiążący przypomina globulinę wiążącą kortykosteroidy (CBG). Pierwszym celem tego badania było określenie rozmieszczenia narządów miejsc wiążących typu III. Cytosol wytworzono z wyizolowanych komórek w celu uniknięcia zanieczyszczenia plazmy. Read more „Synteza i wydzielanie globuliny wiążącej kortykosteroidy za pomocą Szczurzego Wątroby: ŹRÓDŁO HETEROGENNOŚĆ HEPATYCZNYCH ZACISKÓW CORTICOSTEROIDOWYCH”

Badania patogenezy limfadenopatii angioimmunoblastycznej.

Przeanalizowaliśmy funkcje odpornościowe dwóch pacjentów z limfadenopatią angioimmunoblastyczną (AILD), próbując określić, czy komórki B były pierwotnie nadaktywne, czy raczej, jeśli nieprawidłowości komórek T mogą leżeć u podstaw hiperaktywności komórek B obserwowanej u tych pacjentów. Stwierdziliśmy, że komórki B pacjentów z AILD nie rozmnażają się spontanicznie, ani nie są indukowane do nadmiernej proliferacji przez świeże normalne komórki T. Przeciwnie, komórki T AILD indukowały zarówno autologiczne, jak i alogeniczne komórki B, aby proliferować i różnicować się w komórki wydzielające Ig. Spontaniczne supernatanty hodowli komórek T otrzymane od każdego pacjenta indukowały istotną proliferację komórek B (aktywność aktywacji komórek B), jak również proliferację w standardowym teście kostymulacji (aktywność czynnika wzrostu komórek B). Supernatant hodowli linii komórkowej T, który ustalono od jednego pacjenta, wykazał obie aktywności. Read more „Badania patogenezy limfadenopatii angioimmunoblastycznej.”

Rozwój przeciwciał monoklonalnych przeciwko mucynie okrężnicy. Charakterystyka wielu gatunków mucynów okrężnicy.

Strukturalne związki między komórkami mucynowymi okrężnicy oceniano za pomocą biblioteki przeciwciał monoklonalnych (Mab) skierowanych przeciwko oczyszczonej ludzkiej mucynie okrężnicy (HCM). Po immunizacji myszy oczyszczoną mucyną z prawidłowej ludzkiej błony śluzowej okrężnicy, 14% z 1920 poddanych badaniu produktów fuzji było dodatnich pod względem aktywności anty-HCM w teście na fazie stałej. Wzorce selektywnego wiązania przez hybrydoma sześciu odrębnych gatunków HCM (I-VI) oddzielonych chromatografią DEAE-celulozową sugerowały obecność zarówno uwarunkowanych, jak i gatunkowych determinant antygenowych wśród HCM gatunków I-VI. 23 MAbs anty-HCM (7 IgM, 7 IgG1 i 9 IgG2) wykazujące różnorodność swoistości dla gatunku anty-HCM, zostały wytworzone i wykorzystane do zbadania strukturalnych związków między gatunkami mucyny. Wiązanie różnych mucyn poprzez indywidualne MAbs anty-HCM wykazano za pomocą konkurencyjnego testu radioimmunologicznego w fazie stałej dla odzwierciedlenia obecności identycznych epitopów na różnych gatunkach. Read more „Rozwój przeciwciał monoklonalnych przeciwko mucynie okrężnicy. Charakterystyka wielu gatunków mucynów okrężnicy.”

Pretranslacyjna regulacja syntezy trzeciego składnika dopełniacza w ludzkich jednojądrzastych fagocytach przez lipidowy fragment lipopolisacharydu.

Trzecim składnikiem dopełniacza (C3) jest glikoproteina osocza o różnych funkcjach biologicznych w inicjacji i utrzymywaniu odpowiedzi gospodarza na czynniki zakaźne. Podczas gdy hepatocyt jest głównym źródłem osocza C3, jednojądrzaste fagocyty przyczyniają się do regulacji dostępności C3 w tkankach. Lipopolisacharyd (LPS), składnik ścian komórkowych bakterii Gram-ujemnych, składa się z części polisacharydowej (rdzeń polisacharydu i antygenu O) kowalencyjnie połączonej z częścią lipidową (lipid A). Wykorzystując metaboliczne znakowanie za pomocą elektroforezy [35S] metioniny, immunoprecypitacji i elektroforezy SDS-poliakryloamidowej, badaliśmy wpływ LPS na syntezę C3 przez ludzkie jednojądrzaste fagocyty, a także na syntezę drugiego składnika dopełniacza (C2), czynnika B, lizozymu i całkowite białko. LPS zwiększył 5-30-krotną syntezę bez wpływu na kinetykę sekrecji C3 lub syntezę C2, lizozymu lub białka całkowitego. Read more „Pretranslacyjna regulacja syntezy trzeciego składnika dopełniacza w ludzkich jednojądrzastych fagocytach przez lipidowy fragment lipopolisacharydu.”

Lipoproteina charakteryzująca żółtaczka utrudniająca. I. Metoda separacji ilościowej i identyfikacji lipoprotein u osób z żółtaczką

Trzy izolowane immunochemicznie i elektroforetycznie lipoproteiny, LP-A, LP-B i LP-X, wyizolowano z frakcji lipoprotein o małej gęstości (1,006-1,063 g / ml) w osoczu od pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych za pomocą procedury rozdzielania, która łączy w sobie ultrawirowanie, precypitacja heparyną i frakcjonowanie etanolem. Ta metoda, tu opisana, pozwala na ilościowe oznaczanie indywidualnych rodzin lipoprotein osocza na podstawie ich reszt białkowych, a nie na podstawie ich ugrupowań lipidowych lub gęstości. Skład chemiczny unikalnej lipoproteiny, LP-X, był podobny do nieprawidłowej lipoproteiny, OLP, wyizolowanej przez Russ et al. (29) i przez Switzer (30). W żółtaczce z obstrukcyjną żółtaczką łączne LP-X i LP-B stanowiły 98%, a LP-A tylko 2% całkowitej zawartości białka w frakcji LDL. Read more „Lipoproteina charakteryzująca żółtaczka utrudniająca. I. Metoda separacji ilościowej i identyfikacji lipoprotein u osób z żółtaczką”

Kompleksy immunologiczne w surowicy i płynie maziowym pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Test radioimmunologiczny z monocylonalnym czynnikiem reumatoidalnym.

Dowody na obecność kompleksów immunologicznych we krwi, płynie maziowym i tkankach pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RA) obejmują niskie poziomy dopełniacza we krwi i wysiękach, odkładanie się immunoreaktywnych w tkankach i ścianach naczynia, tworzenie osadu po dodaniu monoklonalnego czynnika reumatoidalnego ( mRF) do surowicy lub płynu maziowego. W celu oceny ilościowego materiału podobnego do kompleksu immunologicznego u pacjentów z RA, opracowaliśmy test radioimmunologiczny oparty na hamowaniu przez próbki testowe interakcji (125I) agregowanych IgG (agg IgG) i mRF sprzężonych z celulozą. Ta metoda może mierzyć kompleksy immunologiczne ludzkiego przeciwciała z hemocyjaniną wytworzoną in vitro. Test nie był zależny od obecności poliklonalnego RF w testowanych próbkach, ani przez zamrażanie i rozmrażanie. Normalne poziomy materiału podobnego do kompleksu odpornościowego w surowicy wynosiły mniej niż 25 krotności agresywnego EQ / ML IgG. Read more „Kompleksy immunologiczne w surowicy i płynie maziowym pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Test radioimmunologiczny z monocylonalnym czynnikiem reumatoidalnym.”

Inaktywatory czynnika chemotaktycznego ludzkich granulocytów.

Podczas fagocytozy neutrofile uwalniają różne substancje, które zawierają aktywatory i inaktywatory czynników chemotaktycznych. Ogólnie uważa się, że są to enzymy hydrolityczne. Elastaza i katepsyna G, główne proteazy uwalniane z lizosomalnych granulek podczas fagocytozy, zawierają szeroką aktywność hydrolityczną. W tym badaniu zbadano elastazę granulek i katepsynę G pod kątem ich roli jako inaktywatorów czynników chemotaktycznych. Elastaza i katepsyna G zostały oczyszczone z ludzkich neutrofili za pomocą chromatografii Trasylol-Sepharose i CM-celulozy. Read more „Inaktywatory czynnika chemotaktycznego ludzkich granulocytów.”

Ocena opsonin z paciorkowcami grupy B w surowicy ludzkiej i króliczej metodą chemiluminescencji neutrofilów.

Czynniki istotne w obronie gospodarza przed paciorkowcami grupy B nie są dobrze poznane. Rola przeciwciał i dopełniacza w zapobieganiu poważnym zakażeniom przez te organizmy nie jest znana, ponieważ jak dotąd nie opracowano rzetelnej miary funkcjonalnej aktywności opsonicznej. Niedawno wykazano, że neutrofile wytwarzają chemiluminescencję po spożyciu cząstek stałych i że to zdarzenie można wykryć i określić ilościowo w ciekłym układzie scyntylacyjnym. Zaadaptowaliśmy procedurę chemiluminescencji, aby zbadać hiperimmunizowaną i ludzką surowicę królika na obecność opsonin z paciorkowcami grupy B. Paciorkowce grupy B typu Ia, II i III, które były opsonizowane w surowicy homologicznej, ale nie heterologicznej, wytwarzały pik w chemiluminescencji po dodaniu do normalnych ludzkich neutrofili. Read more „Ocena opsonin z paciorkowcami grupy B w surowicy ludzkiej i króliczej metodą chemiluminescencji neutrofilów.”