Pacjenci z SLE

ZnalezionePacjenci z SLE charakteryzują się silnym neutrofilem i deregulacją autofagii genu signature. Ponieważ neutrobiny SLE wykazują ex vivo zwiększone uwalnianie NET15 20-22 i autofagia jest kluczowym mechanizmem regulującym generowanie NET, ocenialiśmy poziomy autofagii w ex vivo izolowane, niestymulowane neutrofile od pacjentów ze SLE. Neutrofile od pacjentów z aktywnym SLE (aktywne neutrofile SLE) zademonstrowali podwyższone podstawowe poziomy autofagii w porównaniu z neutrofilami od zdrowych osobników (kontrolne neutrofile) i pacjenci z nieaktywnym SLE (nieaktywne neutrofile SLE), jak udowodniono przez immunofluorescencję dla autofagii białka LC3B i immunoblotting dla lipidowanej LC3B-II i konsumpcja p62 / SQSTM1.

Aby rozwiązać problem, czy zwiększone poziomy autofagii mogą być powodowane przez mediatory stanu zapalnego obecne w surowicy SLE, kontrolne neutrofile były stymulowane in vitro surowicą pochodzącą od pacjentów z aktywną (aktywną surowicą SLE) lub nieaktywną (nieaktywną surowicą SLE) SLE. Aktywna surowica SLE indukuje zwiększone poziomy autofagii w przeciwieństwie do nieaktywnej surowicy SLE, jak wykazano przez immunofluorescencję dla LC3B i zmniejszoną immunoblotting p62 / SQSTM1.
[hasła pokrewne: podkowa liny, debridat zawiesina, kocimiętka palenie ]

Przedsionkowy czynnik natriuretyczny znacząco przyczynia się do zjawiska ucieczki mineralokortykoidów. Dowody na ścieżkę z udziałem cyklazy guanylowej.

Mechanizm leżący u podstaw zjawiska ucieczki mineralokortykoidu pozostaje nieznany. Aby ocenić możliwy udział peptydów natriuretycznych w ucieczce mineralokortykoidów, szczurom wstrzykiwano 5 mg octanu deoksykortykosteronu przez 3 dni. Osadowy czynnik natriuretyczny osocza (ANF) wzrósł do dwóch poziomów podstawowych, a zawartość ANF przedsionka zmniejszyła się znacząco w ciągu 24 godzin leczenia. Zbiegło się to z ucieczką nerkową i znacznym zwiększeniem wydalania cGMP w moczu. Poziom ANF w osoczu pozostał podwyższony, a zawartość ANF przedsionka nadal zmniejszała się o 48 i 72 godziny, podczas gdy poziomy mRNA przedsionków ANF wzrosły znacząco tylko po 72 godzinach. Read more „Przedsionkowy czynnik natriuretyczny znacząco przyczynia się do zjawiska ucieczki mineralokortykoidów. Dowody na ścieżkę z udziałem cyklazy guanylowej.”

Charakterystyka zakwaszenia w kanaliku korowym i rdzeniastego królika.

Ouabain i lit zmniejszają zakwaszenie w otwartych obwodach pęcherza, eliminując gradient elektryczny sprzyjający zakwaszaniu. Wpływ ouabainy i litu na zakwaszenie korowych i rdzeniastych kanalików zbiorczych pochodzących od zagłodzonych białych królików nowozelandzkich zbadano za pomocą technik izolowanej mikroperfuzji nefronu i mikrokalorymetrycznego oznaczania całkowitego strumienia CO2. Roztwory kąpieli i perfuzji były symetryczne we wszystkich badaniach, a roztwory zawierały 25 meq wodorowęglanów i były barbotowane mieszaninami gazów o 93,3% O2 / 6,7% CO2. W kanalikach zbiorczych korowych dodatek ouabain (10 (-8) M) do kąpieli powodował zmniejszenie zarówno różnicy potencjałów (PD), od -16.4 do -2,2 mV (P mniejsze niż 0,001), jak i całkowitego strumienia CO2 (JTCO2) od +6,0 do 1,5 pmol / mm na minutę (P mniej niż 0,005). W kanalikach zbierających rdzeń nie zmieniono ani PD, ani JTCO2 z dodatkiem ouabainy w stężeniu 10 (-8) lub 10 (-4) M. Read more „Charakterystyka zakwaszenia w kanaliku korowym i rdzeniastego królika.”

Rozpoznanie leukodystrofii metachromatycznej, choroby Krabbe i choroby Farbera po zastosowaniu znakowanego tłuszczem kwaśnego siarczanu cereozyozy w hodowlach fibroblastów skóry

[14C] Prezentowano siarczan cerebrozydu znakowany kwasem stearynowym (CS) do hodowanych fibroblastów skóry w pożywce. Po endocytozie do komórek kontrolnych 86% było łatwo metabolizowane do galaktozyloceramidu, ceramidu i kwasu stearynowego, który został ponownie użyty w syntezie głównych lipidów znalezionych w hodowanych fibroblastach. Pobrano i metabolizowano [14C] CS do komórek od typowych i atypowych pacjentów i nosicieli leachodystrofii metachromatycznej (MLD), choroby Krabbe a i choroby Farbera. Komórki od pacjentów z późno niemowlęcą MLD nie mogły w ogóle metabolizować CS, podczas gdy komórki od dorosłego pacjenta z MLD i od wariantowego pacjenta z MLD mogły metabolizować, odpowiednio, 40 i 15% CS pobranych. Wyniki te są sprzeczne z wynikami in vitro, które wykazały ciężki niedobór arylosulfatazy A u późnego niemowlęcia i dorosłego pacjenta oraz częściowy niedobór (21-27% kontroli) u wariantowego pacjenta z MLD. Read more „Rozpoznanie leukodystrofii metachromatycznej, choroby Krabbe i choroby Farbera po zastosowaniu znakowanego tłuszczem kwaśnego siarczanu cereozyozy w hodowlach fibroblastów skóry”

Rola produktów podobnych do Ia głównego kompleksu zgodności tkankowej w przeżywaniu przeszczepu allogenicznego skóry u człowieka

Ten raport koreluje czas przeżycia 93 wewnątrzczaszkowych allograftów skóry przeprowadzonych w warunkach zgodności głównego kompleksu zgodności tkankowej (HLA) ze zgodnością dawcy-biorcy dla produktów HLA-A, -B, -C i -DR, a także proaktywatora C3 , Glioksalazy I i loci P zlokalizowane na ludzkim szóstym chromosomie. Niezgodności dotyczące HLA-A i -B (oraz w mniejszym stopniu HLA-C) i (lub) produktów HLA-DR wywierały silny wpływ na los przeszczepów skóry. Gdy HLA-A i -B były uważane same, najbardziej zgodna grupa przeszczepów miała średni czas przeżycia wynoszący 15,8 d, w porównaniu z 11,3 d dla najbardziej niekompatybilnych przeszczepów. Kompatybilność HLA-DR była związana ze średnim czasem przeżycia wynoszącym 15,3 da, podczas gdy niezgodne z HLA-DR przeszczepy miały średni czas przeżycia 11,5 dnia. Niezgodności w odniesieniu do proaktywatora C3, glioksalazy I i P nie miały istotnego wpływu na przeżycie przeszczepu. Read more „Rola produktów podobnych do Ia głównego kompleksu zgodności tkankowej w przeżywaniu przeszczepu allogenicznego skóry u człowieka”

Mechanizm dysfunkcji rozkurczowej indukowany przez hamowanie glikolityczne. Czy trójfosforan adenozyny pochodzący z glikolizy odgrywa preferowaną rolę w komórkowej homeostazie Ca2 + w fretkowym mięśniu sercowym

Kilka linii dowodów wskazuje, że glikoliza jest szczególnie ważna dla normalnego rozkurczu relaksacyjnego i utrzymania homeostazy komórkowej w mięśniu sercowym. Aby wyjaśnić, czy strumień glikolityczny ATP przyczynia się do rozkurczowego napięcia i do regulacji wewnątrzkomórkowego Ca2 +, zawartość miokardium w fosforanach cukrów ([SP]) i wewnątrzkomórkowe stężenie Ca2 + ([Ca2 +] i) zmierzono w izolowanych, perfundowanych sercach fretek za pomocą energii jądrowej rezonans magnetyczny. Glukoza i octan zastosowano jako substraty odpowiednio do glikolizy i fosforylacji oksydacyjnej. Glikogen został skutecznie zubożony po 15-minutowej perfuzji z glukagonem (2 mg / litr), co zostało potwierdzone przez brak wzrostu [SP] podczas ekspozycji na jodooctan (100 mikroM) w pozbawionym substratu perfuzacie. Pomimo tego, że strumień glikolityczny został zablokowany zarówno przez jodooctan, jak i przez brak substratu, końcowo-rozkurczowe ciśnienie lewej komory (EDP) pozostało niezmienione (P> 0,15, n = 6). Read more „Mechanizm dysfunkcji rozkurczowej indukowany przez hamowanie glikolityczne. Czy trójfosforan adenozyny pochodzący z glikolizy odgrywa preferowaną rolę w komórkowej homeostazie Ca2 + w fretkowym mięśniu sercowym”

Synteza DNA i poli (rybozy difosforanu adenozyny) w limfocytach prawidłowych i przewlekłych białaczek limfatycznych

Limfocyty krwi obwodowej izolowano od 9 pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL) i 12 normalnych dawców kontrolnych. Komórki testowano pod kątem syntezy DNA i poli (adenozyno-difosforanu rybozy) (poli [ADPR]) bezpośrednio po izolacji i w kolejnych dniach po traktowaniu fitohemaglutyniną (PHA). Do pomiaru syntezy DNA zastosowano dwie różne techniki. W standardowej technice mierzono syntezę DNA inkubując nienaruszone komórki z [3H] dezoksytymidyną. W nowej technice limfocyty najpierw były przepuszczalne dla nukleotydów, następnie mierzono syntezę DNA przez inkubację ich z trifosforanem [3H] deoksytymidyny w obecności dezoksyATP, deoksyGTP, deoksyCTP, ATP i Mg ++. Read more „Synteza DNA i poli (rybozy difosforanu adenozyny) w limfocytach prawidłowych i przewlekłych białaczek limfatycznych”

Wiązanie insuliny z monocytami i działaniem insuliny w otyłości, głodowaniu i ponownym podawaniu ludziom

Wiązanie insuliny z monocytami i działanie insuliny in vivo badano u 14 otyłych osobników w stanie poabsorpcyjnym oraz po głodzeniu i ponownym podaniu. Czułość tkankowa na insulinę została oceniona za pomocą techniki euglikemicznego clampowania insuliny. Stężenie insuliny w osoczu jest gwałtownie zwiększone i utrzymuje się 100 .l / ml powyżej poziomu głodzenia, a poziom glukozy w osoczu jest utrzymywany na stałym poziomie przez zmienny wlew glukozy. Ilość podawanej glukozy jest miarą wrażliwości tkanki na insulinę i wynosi średnio 285 . 15 mg / m2 na minutę w grupie kontrolnej w porównaniu z 136 . Read more „Wiązanie insuliny z monocytami i działaniem insuliny w otyłości, głodowaniu i ponownym podawaniu ludziom”

Niedobór fosforylazy pektynowej: DOWODY HEMEROGENNOŚCI MOLEKULARNEJ W DWÓCH RODZINACH Z CZŁONKAMI NIEWYGODNIE Z ENZYMEM

Niedobór purynowo-nukleozydowej fosforylazy (NP) jest związany z poważnie uszkodzoną odporną na grasicę komórką (T) i normalnie funkcjonującą odpornością komórek szpiku kostnego (B). W tym badaniu zbadano dwie niepowiązane rodziny z całkowitą liczbą trzech członków z niedoborem NP. Wysokociśnieniowa chromatografia cieczowa osocza trzech pacjentów wykazała poziomy inozyny większe niż 66 .M. Ten nukleozyd był nieobecny w osoczu swoich rodziców i próbek kontrolnych. NP oczyszczono z normalnych ludzkich erytrocytów za pomocą chromatografii powinowactwa i zastosowano surowicę odpornościową przygotowaną na królikach w celu zbadania wariantów NP w tych dwóch rodzinach. Read more „Niedobór fosforylazy pektynowej: DOWODY HEMEROGENNOŚCI MOLEKULARNEJ W DWÓCH RODZINACH Z CZŁONKAMI NIEWYGODNIE Z ENZYMEM”

Lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości przed beta-beta jako prekursory lipoprotein o bardzo niskiej gęstości. Model patogenezy rodzinnej dysbetalipoproteinemii (hiperlipoproteinemia typu III).

Fizyczne, chemiczne i receptorowe właściwości frakcji lipoprotein o bardzo małej gęstości (VLDL) od osób z rodzinami z dyscelalipoproteinemią (dys-beta), homozygotycznych pod względem apolipoproteiny (apo) E2 (fenotyp E2 / 2) oraz osób z E3 / 3 Badano fenotyp, aby uzyskać wgląd w patogenezę dysbetalipoproteinemii, zaburzenia charakteryzującego się obecnością beta-VLDL w osoczu. Pre-beta-VLDL od osób z dys-beta były większe (27 vs. 17 x 10 (6) D) i bogatsze w triglicerydy (68 vs. 43% suchej masy) niż beta-VLDL. Pre-beta-VLDL przeważał w Sf większej niż 100 frakcji flotacyjnej, podczas gdy beta-VLDL dominował w frakcji Sf 20-60. Read more „Lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości przed beta-beta jako prekursory lipoprotein o bardzo niskiej gęstości. Model patogenezy rodzinnej dysbetalipoproteinemii (hiperlipoproteinemia typu III).”